Hadi bugün okulları gezelim birlikte. Okulla ilgili can sıkıntıları neymiş öğrencilere soralım, kendi can sıkıntılarımızı sorgulamadan önce. Hazırsanız 1700 okuldaki 500.000 öğrenciyi gözlemlemeye ve onlardan veri toplamaya gidiyoruz.

Kendi sürükleye sürükleye oturttun sandalyeye. Masada inatla ve kararlıklıkla seni bekleyen işler, ödevler. ‘’Madem oturdum başlayayım hiç olmazsa’’ diyorsun. Aradan geçen birkaç dakikada düşüncelerin bir oraya bir buraya uçuşmaya başladılar bile. Kelimeler zihninin duvarlarında yakar top oynuyor. Onlar özgür, sen sıkıldın. Uykun gelmeye başladı. Hafta sonu arkadaşlarınla buluştuğunda neler yapacağını düşünüyorsun. Geçen hafta çok güldüğün bir espri geliyor aklına. Gülümsediğini fark edince silkeleniyorsun. On dakika geçmiş aradan, daha ikinci paragraftasın.

Sahi ya, ilk paragrafta tam olarak ne okumuştun?

“Hepimiz birer narsistiz!”

Bu söylediğime biraz içerlediyseniz belki siz narsisizm oranı düşük olanlardansınız. Çünkü gerçek Narcissus’lar bu yazdıklarımı okuduklarında çenelerini hafifçe yukarı kaldırdılar, göğüslerini kabarttılar, gülümsediler ve kendileri ile bir kez daha gurur duydular.

“Okuyorum okuyorum, sanki aklımda çok azı kalıyor okuduklarımın.” Yine böyle bir sorgulama seansında şunu soruyor The New York Times yazarı James Collins kendine: “Tamam da, bu kitabı okumamın anlamı neydi öyleyse?” Sonra devam ediyor: “Evet ben bu kitabı okurken gerçekten de çok keyif aldım ama sonuçta bu keyif bende geçici bir duygu durum. Ben okuduğum kitaptan yalnızca keyif almak değil, bir şeyler de öğrenmek istiyorum. Okumak beni değiştirmeli. Ancak okuduklarımın içeriğini aklımda tutamayacaksam nasıl olacak bu iş?”